Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z eksmisją?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Chcę sprzedać dom, ale pełnoletnie dziecko nie chce się wyprowadzić

Iryna Kowalczuk • Opublikowane: 2016-05-27

Mieszkam i pracuję za granicą, chciałabym sprzedać dom w Polsce. Jednakże w domu tym zamieszkuje moja 30-letnia córka, która posiada zasiłek inwalidzki. Ona nie ma zamiaru się wyprowadzić. Co więc powinnam zrobić, aby opuściła dom? Czy zrzeczenie się praw rodzicielskich nad nią ułatwiłoby sprawę eksmisji z tego budynku i szybką sprzedaż domu?

Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Obecnie należy przyjąć, że jeżeli córka nie podpisała z Panią umowy najmu, to zajmuje ona dom na podstawie umowy użyczenia, czyli że Pani użyczyła córce swój dom, ponieważ wyrażała Pani zgodę na jej zamieszkiwanie w tym domu.

Jako właściciel tego domu ma Pani możliwość poczynienia kroków prawnych w celu wyeksmitowania swojej córki z domu, jeżeli nie zechce ona dobrowolnie go opuścić po wcześniejszym wypowiedzeniu umowy użyczenia przez Panią.

Według art. 710 Kodeksu cywilnego przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.

Natomiast według art. 716 Kodeksu cywilnego, jeżeli biorący używa rzeczy w sposób sprzeczny z umową albo z właściwościami lub z przeznaczeniem rzeczy, jeżeli powierza rzecz innej osobie, nie będąc do tego upoważniony przez umowę ani zmuszony przez okoliczności, albo jeżeli rzecz stanie się potrzebna użyczającemu z powodów nieprzewidzianych w chwili zawarcia umowy, użyczający może żądać zwrotu rzeczy, chociażby umowa była zawarta na czas oznaczony.

Z brzmienia art. 716 Kodeksu cywilnego wynika, że użyczający, któremu rzecz stanie się potrzebna z powodów nieprzewidywalnych w dniu zawarcia umowy, może żądać jej zwrotu, chociażby umowa była zawarta na czas określony. Co ważne, bez znaczenia jest, jakie powody sprawiają, że rzecz staje się potrzebna użyczającemu.

Jeżeli po stronie właściciela mieszkania (czyli Pani) nastąpił brak woli do kontynuowania umowy użyczenia, to należy uznać to za wystarczający powód do stwierdzenia rozwiązania tej umowy. Jeżeli po rozwiązaniu umowy córka nie opuści mieszkania, będzie Pani mogła żądać opuszczenia przez nią domu i opróżnienia go z jej rzeczy. Żądanie eksmisji będzie wyrazem tego, że właściciel mieszkania (czyli Pani) jest przeciwna, by córka nadal zamieszkiwała w tym domu.

Aby poczynić kroki w celu wyeksmitowania córki, powinna Pani przesłać jej wezwanie do opuszczenia w określonym terminie (ważne, by to był termin rozsądny, pozwalający córce znaleźć inny lokal, czyli np. 1 miesiąc, 2 miesiące) domu, który należy do Pani.

W szczególności w piśmie można wskazać, że nie zgadza się Pani na to, aby córka nadal zamieszkiwała w Pani domu, i że dom stał się Pani potrzebny, ponieważ chce go Pani sprzedać. Można wskazać, że jeżeli córka nie zastosuje się do wezwania i nie opuści we wskazanym terminie domu, to skieruje Pani pozew o eksmisję do sądu, a także zacznie naliczać odszkodowanie za bezumowne korzystanie z domu w określonej miesięcznej wysokości (może to być kwota odpowiadająca wartości czynszu, jaki może Pani otrzymać za wynajem części domu zajmowanego przez córkę).

Jeżeli córka nie opuści domu w terminie wskazanym w wezwaniu, będzie Pani mogła złożyć w sądzie pozew o eksmisję. Podstawę ewentualnego roszczenia o eksmisję stanowić może art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego. Według tego przepisu właściciel może żądać od osoby, która faktycznie włada jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.

W ewentualnym pozwie o eksmisję powinna Pani wskazać, że córka nie jest uprawniona do zamieszkiwania w domu należącym do Pani.

Dotychczas Pani córka zamieszkiwała w domu za zgodą właściciela (czyli Pani). Okoliczność ta świadczy, że pomiędzy stronami (Panią i córką) doszło do zawarcia umowy użyczenia na czas nieoznaczony. Z brzmienia art. 716 Kodeksu cywilnego wynika, że użyczający, któremu rzecz stanie się potrzebna z powodów nieprzewidywalnych w dniu zawarcia umowy, może żądać jej zwrotu, chociażby umowa była zawarta na czas określony. Co ważne – tak jak pisałam wcześniej – bez znaczenia jest, jakie powody sprawiają, że rzecz staje się potrzebna użyczającemu, ale może wskazać, że chce dom sprzedać w celu uzyskania dodatkowego dochodu.

W ewentualnym pozwie powinna Pani wskazać, że po Pani stronie, jako właściciela domu, nastąpił brak woli do kontynuowania umowy użyczenia, co z kolei należy uznać za wystarczający powód do stwierdzenia rozwiązania tej umowy. Żądanie eksmisji jest wyrazem tego, że Pani, jako właściciel domu, jest przeciwna, by córka nadal tam zamieszkiwała.

Jak już wspomniałam, powinna Pani przed złożeniem pozwu o eksmisję złożyć na ręce córki wypowiedzenie umowy użyczenia z wezwaniem do opuszczenia domu w wyznaczonym terminie, ale może też Pani od razu złożyć pozew o eksmisję w sądzie. Wówczas pozew doręczony córce będzie traktowany jak wypowiedzenie tej umowy.

Stosowny pozew o eksmisję powinna Pani wnieść do sądu rejonowego. Opłata od takiego pozwu jest stała i wynosi 200 zł.

Nie musi Pani zapewniać córce mieszkania zastępczego. W toku postępowania o eksmisję sąd ustali, czy przysługuje jej uprawnienie do lokalu socjalnego.

Zgodnie z treścią art. 14 pkt. 4 ppkt. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. 2005/31/266) sąd wydając wyrok o eksmisji w stosunku do osoby niepełnosprawnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.04.64.593) nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania przez taką osobę lokalu socjalnego. Orzekając o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego (art. 14 pkt. 6 ustawy). W praktyce oznacza to więc, że niepełnosprawny nie może być eksmitowany na bruk. Osobą niepełnosprawną w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej jest zaś osoba zaliczona do I lub II grupy inwalidów lub legitymująca się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 1997/123/776).

Zapewne zatem córka otrzyma z uwagi na swoją niepełnosprawność lokal socjalny od gminy.

Co się tyczy praw rodzicielskich to nie może się Pani zrzec praw rodzicielskich nad dorosłą córką, ponieważ nie sprawuje już Pani nad nią pieczy rodzicielskiej, ponieważ córka jest dorosła.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>


Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z eksmisją?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Podobne materiały

Nieznośne wspólne zamieszkiwanie

Synowa rozwiodła się z naszym synem. Zamieszkujemy wspólnie w mieszkaniu należącym do mnie i do męża. Synowa robi wszystko, by wspólne...

Odpowiedzialność za długi osoby uprawnionej do zamieszkiwania w lokalu od gminy

Moja znajoma, pomimo że ma takie uprawnienie, nie mieszka w przydzielonym lokalu komunalnym. Jej rodzice zadłużyli mieszkanie i po śmierci matki...

Była żona nie chce wyprowadzić się z mieszkania

Jestem po rozwodzie. Była żona nie chce opuścić mieszkania, które jest moim majątkiem odrębnym, nabytym przed zawarciem małżeństwa. Była żona prowokuje...

Eksmisja z użyczonego mieszkania

Od przeszło 2 lat udostępniam lokal mieszkalny osobie niepełnosprawnej (z pierwszą grupą inwalidzką), która jest przyjacielem rodziny. Osoba ta nie jest...

Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy
Zadaj pytanie »