• Stan prawny na: 2026-05-12
Zmiana głównego najemcy mieszkania komunalnego nie następuje automatycznie i co do zasady wymaga zgody gminy. Nie wystarczy meldunek, wspólne zamieszkiwanie ani deklaracja sfinansowania remontu.
Z artykułu dowiesz się, kiedy gmina może zgodzić się na zmianę najemcy, jakie znaczenie ma uchwała rady gminy, kto może wstąpić w najem po śmierci najemcy i co zrobić, gdy osoba bliska nie mieści się w kręgu osób wskazanych w art. 691 Kodeksu cywilnego.

Mieszkanie komunalne należy do mieszkaniowego zasobu gminy, dlatego osoba zajmująca taki lokal nie może swobodnie „przepisać” najmu na inną osobę. Zmiana głównego najemcy za życia dotychczasowego najemcy jest możliwa tylko wtedy, gdy przewidują ją lokalne zasady wynajmowania lokali i gdy gmina wyrazi na to zgodę.
Podstawowe znaczenie ma art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Przepis ten zobowiązuje radę gminy do podjęcia uchwały określającej zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy.
Zgodnie z art. 21 ust. 3 tej ustawy uchwała powinna regulować w szczególności:
Oznacza to, że w jednej gminie określona osoba może mieć realną możliwość zawarcia umowy najmu, a w innej — przy podobnym stanie faktycznym — gmina może odmówić, powołując się na lokalną uchwałę, kolejkę oczekujących, kryterium dochodowe albo posiadanie innego lokalu.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Jeżeli dotychczasowy najemca żyje i nadal obowiązuje umowa najmu, nie dochodzi do wstąpienia w najem z mocy prawa. Trzeba wystąpić do gminy o zawarcie nowej umowy, zmianę najemcy albo inną formę uregulowania sytuacji, jeżeli lokalna uchwała dopuszcza taką procedurę. W praktyce podobny charakter może mieć także zrzeczenie najmu na rzecz bliskiego, ale również ono wymaga oceny według zasad obowiązujących w konkretnej gminie.
W praktyce należy zacząć od sprawdzenia uchwały rady gminy dotyczącej zasad wynajmowania lokali komunalnych. Można ją znaleźć w Biuletynie Informacji Publicznej gminy albo uzyskać w urzędzie gminy, urzędzie miasta lub jednostce zarządzającej zasobem mieszkaniowym.
We wniosku warto opisać:
Do wniosku najczęściej dołącza się zaświadczenia o dochodach, oświadczenia o stanie majątkowym, dokumenty potwierdzające zamieszkiwanie, zgodę dotychczasowego najemcy, dokumentację medyczną, jeżeli ma znaczenie dla sprawy, oraz ewentualny opis planowanego remontu.
Sam remont lub gotowość poniesienia nakładów na lokal nie daje jednak roszczenia o zawarcie umowy najmu. Może być argumentem praktycznym, ale nie zastępuje spełnienia warunków określonych w uchwale gminy.
Zobacz również: wykup po wstąpieniu w najem
Meldunek nie tworzy prawa do lokalu. Potwierdza jedynie fakt zameldowania pod określonym adresem. Osoba zameldowana w mieszkaniu komunalnym nie staje się przez to najemcą ani współnajemcą.
Meldunek może być pomocny dowodowo, ponieważ wskazuje na związek osoby z lokalem, ale gmina zwykle bada przede wszystkim faktyczne, stałe zamieszkiwanie, prowadzenie gospodarstwa domowego, centrum życiowe, sytuację dochodową i mieszkaniową oraz przesłanki wynikające z lokalnej uchwały.
Po śmierci najemcy zastosowanie ma art. 691 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem w stosunek najmu lokalu mieszkalnego mogą wstąpić:
Warunkiem jest stałe zamieszkiwanie z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci. Jeżeli nie ma osób spełniających te warunki, stosunek najmu wygasa.
Z przepisu wynika, że do kręgu osób uprawnionych należą przede wszystkim najbliżsi wskazani w ustawie. Znaczenie może mieć również to, gdy spadkobierca ma własne mieszkanie, ponieważ gmina może analizować, czy dana osoba rzeczywiście potrzebuje lokalu z zasobu komunalnego.
Bratanica, siostrzenica, wnuczka, wnuk, rodzeństwo albo dalszy krewny nie wstępują automatycznie w najem tylko dlatego, że byli zameldowani w lokalu albo mieszkali z najemcą. Muszą mieścić się w jednej z kategorii z art. 691 Kodeksu cywilnego albo uzyskać zgodę gminy na zawarcie umowy najmu na zasadach przewidzianych w uchwale.
Wnuki, rodzeństwo, siostrzeńcy czy dalsi krewni nie są wymienieni wprost w art. 691 Kodeksu cywilnego. W praktyce spory najczęściej dotyczą tego, czy dana osoba była osobą, wobec której najemca miał obowiązek alimentacyjny, albo czy pozostawała z najemcą w relacji uzasadniającej zastosowanie przepisu. Warto przy tym pamiętać, że osobne problemy pojawiają się, gdy wstępuje w najem wnuk.
Jeżeli dana osoba nie wstępuje w najem z mocy prawa, może próbować złożyć do gminy wniosek o zawarcie umowy najmu. Gmina oceni wówczas sytuację według lokalnych kryteriów, a nie według zasad dziedziczenia.
Jeżeli po śmierci najemcy nie ma osoby uprawnionej do wstąpienia w stosunek najmu, umowa najmu wygasa. Osoby pozostające w lokalu powinny jak najszybciej ustalić z gminą, czy mogą ubiegać się o zawarcie umowy najmu, lokal zamienny, lokal socjalny albo inny sposób uregulowania swojej sytuacji.
Nie należy zwlekać, ponieważ dalsze zajmowanie mieszkania może zostać uznane za bezumowne korzystanie z lokalu. W takiej sytuacji gmina może naliczać odszkodowanie, żądać opróżnienia lokalu, a w dalszej kolejności skierować sprawę do sądu. Osobną kwestią jest zwrot mieszkania gminie i koszty.
Przed wystąpieniem do gminy warto sprawdzić, czy lokal nie jest zadłużony. Gmina może brać pod uwagę zaległości czynszowe przy ocenie wniosku, zwłaszcza gdy lokal ma zaległości czynszowe, a osoba ubiegająca się o najem faktycznie korzystała z mieszkania i nie regulowała bieżących opłat.
Samo wstąpienie w najem nie oznacza automatycznie odpowiedzialności za wszystkie długi spadkowe zmarłego. Trzeba odróżnić zadłużenie wynikające z dziedziczenia od opłat za faktyczne korzystanie z lokalu po śmierci najemcy. W praktyce duże znaczenie ma odpowiedzialność za zaległy czynsz.
Równie ostrożnie należy podchodzić do remontu. Osoba, która nie jest najemcą, nie powinna finansować kosztownych prac bez pisemnych ustaleń z gminą. Sam fakt poniesienia nakładów nie gwarantuje późniejszego zawarcia umowy najmu ani zwrotu kosztów.
Odmowa gminy powinna zostać przeanalizowana pod kątem lokalnej uchwały, sytuacji faktycznej i dokumentów złożonych we wniosku. Czasem problemem jest brak wymaganych załączników, przekroczenie kryterium dochodowego, posiadanie innego lokalu, zbyt krótki okres zamieszkiwania albo brak podstaw do uznania danej osoby za uprawnioną.
W zależności od trybu sprawy możliwe jest złożenie uzupełnienia, ponownego wniosku, skargi, odwołania w ramach procedury gminnej albo skierowanie sprawy do sądu — zwłaszcza gdy spór dotyczy tego, czy dana osoba wstąpiła w stosunek najmu z mocy prawa po śmierci najemcy.
Jeżeli sprawa dotyczy wstąpienia w najem po śmierci najemcy, kluczowe są dowody stałego zamieszkiwania do chwili śmierci, takie jak dokumenty urzędowe, korespondencja, rachunki, zeznania świadków, dokumentacja medyczna, potwierdzenia opieki nad najemcą i inne dowody pokazujące, że lokal był rzeczywistym centrum życia danej osoby.
Poniższe przykłady pokazują, jak różnie może wyglądać sytuacja osób bliskich najemcy mieszkania komunalnego.
Pani Maria jest najemczynią mieszkania komunalnego. Jej dorosły syn mieszka z nią od kilku lat, opiekuje się nią i chce wykonać remont łazienki. Syn nie staje się jednak najemcą automatycznie. Powinien wraz z matką sprawdzić uchwałę gminy i złożyć wniosek o zmianę najemcy albo dopisanie go do umowy, jeżeli lokalne przepisy dopuszczają taką możliwość. Gmina może żądać dokumentów o dochodach, potwierdzenia zamieszkiwania i wyjaśnienia, dlaczego zmiana jest uzasadniona. W podobnych sprawach znaczenie może mieć także sytuacja krewnego opiekuna.
Pan Andrzej mieszkał z ciotką w lokalu komunalnym i był w nim zameldowany. Po śmierci ciotki uznał, że może zostać w mieszkaniu, ponieważ opiekował się nią przez ostatnie lata. Sam meldunek i opieka nie przesądzają jednak o wstąpieniu w najem. Jeżeli pan Andrzej nie mieści się w kręgu osób z art. 691 Kodeksu cywilnego, powinien niezwłocznie zwrócić się do gminy o uregulowanie sytuacji, aby uniknąć zarzutu bezumownego korzystania z lokalu. W praktyce warto sprawdzić, jak oceniane jest przejęcie najmu po śmierci ciotki albo innej osoby bliskiej.
Pani Ewa po śmierci ojca nadal mieszka w lokalu komunalnym. Była jego córką i stale zamieszkiwała z nim do dnia śmierci, więc może powoływać się na wstąpienie w stosunek najmu z mocy art. 691 Kodeksu cywilnego. Powinna zgłosić ten fakt gminie i przedstawić dowody stałego zamieszkiwania. Jeżeli gmina odmówi uznania jej za najemcę, sprawa może wymagać dochodzenia ustalenia wstąpienia w najem przed sądem.
Nie w takim znaczeniu, jak przy własności mieszkania. Najem lokalu komunalnego nie jest prawem, którym najemca może swobodnie rozporządzać. Zmiana najemcy wymaga podstawy w lokalnych zasadach i zgody gminy.
Nie. Meldunek nie daje prawa do lokalu. Może być jednym z dowodów zamieszkiwania, ale nie zastępuje umowy najmu, zgody gminy ani przesłanek z art. 691 Kodeksu cywilnego.
Nie zawsze. Gmina ocenia sprawę według ustawy, lokalnej uchwały i sytuacji osoby ubiegającej się o najem. Znaczenie mają między innymi dochody, brak innego lokalu, faktyczne zamieszkiwanie, potrzeby mieszkaniowe i stan zadłużenia.
Może być argumentem, ale nie daje prawa do najmu. Przed poniesieniem kosztów remontu osoba niebędąca najemcą powinna uzyskać pisemne stanowisko gminy, ponieważ późniejsze żądanie zwrotu nakładów może być trudne.
W najem mogą wstąpić osoby wymienione w art. 691 Kodeksu cywilnego, jeżeli stale mieszkały z najemcą do chwili jego śmierci. Są to m.in. małżonek, dzieci najemcy i jego współmałżonka, osoby alimentowane przez najemcę oraz osoba pozostająca z nim faktycznie we wspólnym pożyciu.
Należy sprawdzić, czy istnieją podstawy do wstąpienia w najem z mocy prawa albo do zawarcia nowej umowy na podstawie uchwały gminy. Jeżeli spór dotyczy spełnienia warunków z art. 691 Kodeksu cywilnego, możliwe jest skierowanie sprawy do sądu.
Zmiana głównego najemcy mieszkania komunalnego jest możliwa, ale nie następuje na podstawie samej woli dotychczasowego najemcy. Decydują przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, art. 691 Kodeksu cywilnego w razie śmierci najemcy oraz uchwała rady gminy określająca lokalne kryteria najmu.
Najważniejsze jest szybkie ustalenie, czy sprawa dotyczy zmiany najemcy za życia dotychczasowego najemcy, czy wstąpienia w najem po jego śmierci. Od tego zależy procedura, wymagane dokumenty i szanse na pozytywne rozstrzygnięcie.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
2. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz.U. 2001 nr 71 poz. 733
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Tomasz Krupiński
Radca prawny z kilkunastoletnim doświadczeniem, magister prawa, absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Specjalizuje się w prawie nieruchomości i prawie lokalowym (wykup mieszkań, najem, eksmisje,...
>> więcej informacjiZapytaj prawnika